คําว่า แฟชั่น (Fashion) นั้นมีรากศัพท์มาจากคําภาษาละตินว่า “Facere” ที่แปลว่า “สร้าง” หรือ “ทําให้เกิดขึ้น” ซึ่งสะท้อนถึงกระบวนการผลิต การตัดเย็บ การผสมผสานวัตถุดิบ หรือแม้แต่การสวมใส่เสื้อผ้า ที่ไม่อาจแยกขาดจากศิลปะ สุนทรียะทางวัฒนธรรม ค่านิยม ศรัทธา ความเชื่อ วิถีชีวิต หรือ แม้แต่เศรษฐกิจ สังคม และการเมือง

  เสื้อผ้าและแฟชั่นกลายเป็นเครื่องมือในการสร้างการยอมรับและเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มคน สังคม เป็นเครื่องมือในการแสดงออกทางความรู้สึกนึกคิดของผู้คนผ่านงานศิลปะที่สวมใส่ได้ หรือแม้แต่เป็นสิ่งกระตุ้นเร้าทางเคมีอันเปรียบเสมือนมอร์ฟีนธรรมชาติในสมอง ส่งผลให้เกิดความหลงใหลอย่างไม่อาจต้านทาน

  ความหลงใหลที่ว่านี้เองที่เป็นแรงขับในชีวิตของ วิชิต นงนวล ศิลปินร่วมสมัยผู้หลงใหลในแฟชั่นตั้งแต่ครั้งยังเยาว์วัย สำหรับเขา แฟชั่นวัตถุอย่าง เสื้อผ้า รองเท้า ของเหล่าบรรดาแบรนด์ชั้นนำ นั้นเป็นเสมือนหนึ่งเชื้อไฟ แรงบันดาลใจ และแรงขับเคลื่อนในการใช้ชีวิตและการทำงานศิลปะ แต่ถึงแม้จะหลงใหลในแฟชั่นอย่างสุดหัวจิตหัวใจแค่ไหน แต่วิชิตก็ไม่เคยสื่อสารเรื่องราวเกี่ยวกับแฟชั่นผ่านผลงานศิลปะของเขาออกแสดงสู่สายตาของสาธารณชนเลยแม้แต่ครั้งเดียว ได้แต่เก็บความหลงใหลนี้ไว้กับตัวเอง และระบายลงสู่ผลงานศิลปะที่มีเพียงตัวเขาเองเป็นผู้ชมเท่านั้น แต่เมื่อความหลงใหลนั้นอัดอั้นควบแน่นจนถึงขีดสุด เขาจึงตัดสินใจถ่ายเทแบ่งปันความหลงใหลที่ว่านี้ให้ผู้คนได้สัมผัสรับชมกันผ่านผลงานศิลปะในนิทรรศการครั้งล่าสุดของเขาที่มีชื่อว่า “Obsess : หลง” นั่นเอง

  เช่นเดียวกับนิทรรศการแสดงเดี่ยวของวิชิต ที่ถ่ายทอดความลุ่มหลงในแฟชั่นอย่างสุดขั้วของเขา ผ่านผลงานศิลปะเซรามิค อันเป็นวิถีทางศิลปะแต่ดั้งแต่เดิมของศิลปินผู้นี้ ด้วยการใช้ ดิน วัสดุธรรมดาสามัญที่สุดเท่าที่มนุษย์หยิบฉวยมาทำงานศิลปะได้ ผ่านกระบวนการทำงานด้วยมือ อย่างการปั้น ขึ้นรูป หล่อ เผา เคลือบ ที่ถึงแม้จะดูเรียบง่ายสามัญ แต่กระบวนการทำงานเซรามิคก็ถือเป็นเทคนิคทางศิลปะที่ควบคุมให้ได้ดังใจปรารถนาได้ยากเข็ญที่สุดชนิดหนึ่ง ความยากนี้เองที่ท้าทายให้เขามุ่งมั่นสร้างสรรค์ผลงานที่ถ่ายทอดความลุ่มหลงของตัวเองออกมาจากประสบการณ์การทำงานเซรามิคตลอด 25 ปีที่ผ่านมาให้อยู่มือ

  วิชิตมองว่าคุณสมบัติของเซรามิคนั้นไม่ต่างอะไรกับแฟชั่น ที่ผู้สร้างสรรค์ผลงานสามารถใช้วัตถุดิบเสกสรรค์ปั้นแต่งผลงานอันเปี่ยมเอกลักษณ์เฉพาะตัวออกมาได้ เช่นเดียวกับคัทติ้งของการตัดเย็บเสื้อผ้าเครื่องแต่งกายในงานแฟชั่นนั่นเอง

   ถึงแม้เขาจะสนใจใหลหลงงานแฟชั่นชั้นนำของโลก แต่แบรนด์ที่วิชิตหลงใหลและซื้อหามาสวมใส่ สะสม หาใช่แบรนด์หรูเลิศคางเชิดสูงแบบ โอกูตูร์ (Haute couture) หากแต่เป็นแบรนด์แฟชั่นสายสตรีท (Streetwear) แบบ Ready-to-wear (เสื้อผ้าสำเร็จรูป) อย่าง Comme des Garçons, Maison Margiela, Vetements, Balenciaga และ Rick Owens เสียมากกว่า ด้วยเหตุที่แบรนด์สตรีทเหล่านี้มีความติดดิน จริงใจ และใกล้ชิดกับวิถีชีวิตของปุถุชนคนทั่วไป (ที่มีสตางค์พอจับจ่าย) มากกว่าแฟชั่นชั้นสูง

   โดยปกติ เมื่อนึกถึงเซรามิค ผู้คน(โดยเฉพาะอย่างยิ่งในประเทศไทย)มักจะนึกถึงภาชนะเครื่องใช้อย่าง ถ้วย จาน ชาม กาน้ำ โถ ไห แจกัน หรืออย่างมากก็เป็นแค่วัตถุประดับตกแต่ง แต่ในโลกของศิลปะร่วมสมัย เซรามิค เป็นวัสดุที่ศิลปินต่างๆ ใช้สร้างสรรค์ทางความคิดและความเป็นไปได้อย่างไม่รู้จบมาเนิ่นนานแล้ว

  เช่นเดียวกับการทำงานของวิชิต ที่ผลักขอบเขตเพดานแห่งมายาคติของวงการเซรามิคในประเทศไทย ด้วยการหยิบเอาเทคนิคเซรามิคมาใช้สร้างแฟชั่นวัตถุที่เขาหลงใหลอย่าง รองเท้า กระเป๋า ถุงชอปปิ้ง ขวดน้ำหอม ไปจนถึงฉากแท่นบูชาและรูปเคารพของเหล่าบรรดาศาสดาแห่งแฟชั่นทั้งหลายออกมาได้อย่างสนุกมือ

  โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ผลงานในชุด Fashion icon ที่วิชิตหยิบเอาแรงบันดาลใจจากหุ่นปูนปั้นศีรษะประติมากรรมกรีกโรมันโบราณอย่าง วีนัส, เดวิด ฯลฯ ที่นักเรียนศิลปะทั่วไปใช้เป็นหุ่นนิ่งวาดภาพในชั้นเรียน หากวิชิตนำมาตีความใหม่เป็นประติมากรรมศีรษะวีรบุรุษและเทพีกรีกโรมันโบราณออกมาเป็นงานเซรามิคอันบุบเบี้ยวไม่สมบูรณ์อย่างจงใจ และประทับด้วยลวดลายใบหน้าของศิลปินและนักออกแบบผู้เป็นไอคอนแห่งโลกแฟชั่นลงไปทับใบหน้าเดิมอย่างขัดแย้งแต่ลงตัวอย่างน่าประหลาด

  ความบ้า(แฟชั่น)อย่างสุดขั้วของวิชิตยังแสดงให้เห็นผ่านเทปกาวกั้นเขตกันผู้ชมไม่ให้เข้าไปสัมผัสผลงานศิลปะแบบเดียวกับที่ใช้ในหอศิลป์หรือพิพิธภัณฑ์ ที่ปกติจะใช้เทปกาวสีขาวหรือสีดำธรรมดา หากแต่วิชิตใช้เทปกาวพะโลโก้แบรนด์ Supreme (ของแท้) มาติดแทนเสียอย่างงั้น!

  เมื่อเปรียบเทียบกับเหล่าบรรดาศิลปินชั้นนำในประวัติศาสตร์ศิลปะที่หยิบเอาแรงบันดาลใจทางศิลปะมาสร้างสรรค์คอลเลกชันให้แบรนด์แฟชั่นต่างๆ ซึ่งไม่ต่างอะไรกับการใช้ศิลปะรับใช้งานออกแบบแฟชั่นและการค้าขาย ในทางกลับกัน สิ่งที่วิชิตทำในนิทรรศการนี้กลับเป็นการสวนทางย้อนกลับ ด้วยการหยิบเอาแรงบันดาลใจจากงานแฟชั่นและวัตถุทางการค้าเหล่านี้กลับมารับใช้ศิลปะอีกทีหนึ่ง ซึ่งเป็นอะไรที่เกิดขึ้นไม่บ่อยนักในวงการศิลปะ

  ถ้าจะมีอะไรให้เสียดายเกี่ยวกับนิทรรศการนี้ คงจะเป็นการที่เรามองว่า ในฐานะผู้เสพและศึกษางานแฟชั่นอย่างลุ่มหลงเข้าเส้น วิชิตน่าจะมีศักยภาพในการวิพากษ์วิจารณ์และตีแผ่แง่มุมทางสังคม เศรษฐกิจ การเมือง ของแฟชั่นได้อย่างจะแจ้งได้มากกว่าการแสดงออกถึงความคลั่งไคล้ใหลหลงเท่านั้น อีกอย่าง น่าจะเป็นด้วยข้อจำกัดของเวลาและสถานที่แสดงงาน จึงทำให้ผลงานในนิทรรศการครั้งนี้ไปไม่สุดทางอย่างที่ควรจะเป็น ถ้าเป็นไปได้ เราอยากเห็นวิชิตสร้างสรรค์ศิลปวัตถุทางแฟชั่นเหล่านี้ (ทั้งที่ทำจากเซรามิคหรือวัสดุอื่นๆ) ให้สวมใส่ได้จริงๆ และเดินแบบแฟชั่นกันในพื้นที่แสดงงานศิลปะกันเลยด้วยซ้ำไป

  แต่ถึงอย่างนั้น ผลงานในนิทรรศการครั้งนี้ก็ทำให้เราตื่นตะลึงถึงความเป็นไปได้ใหม่ๆ และพลิกมุมมองเกี่ยวกับงานแฟชั่นและงานเซรามิคของเราไปอย่างสิ้นเชิงอยู่ดี และที่สำคัญ ผลงานศิลปะในนิทรรศการครั้งนี้ของวิชิต ก็เปรียบเสมือนอีกหนึ่งแรงย้ำเตือนให้เราหวนระลึกได้ว่า แฟชั่นกับศิลปะนั้นเป็นสิ่งเดียวกันตลอดมา (และตลอดไป) แถมยังแสดงให้เราเห็นว่า การ “หลง” นั้นไม่ได้นำพาเราไปผิดทางเสมอไป หากแต่สามารถนำพาเราไปสู่เส้นทางใหม่ๆ แห่งการสร้างสรรค์ได้เช่นเดียวกัน.