LOOKING ON EVERYTHING ?
EXPLORE ON EVERYTHING
นพดล ขาวสำอางค์ กับผลงานถ่ายภาพเซ็ตแฟชั่นในนิตยสาร ให้กับ EVERYTHING ที่แรก!
หลังจากการพบกันเมื่อครั้งในงาน Photography Exhibition by Nopadon Kaosam-ang ที่ทำให้ประตูสตูดิโอ About Photography บนถนนไมตรีจิตถูกเปิดขึ้นอีกครั้งสำหรับงานแสดงภาพถ่ายขาวดำที่จัดขึ้นวันเดียว ในวาระครบรอบอายุ 60 ปีของ นพดล ขาวสำอางค์ หรือพี่โก๋ ช่างภาพรุ่นใหญ่แห่งยุคกล้องฟิล์ม ที่ห่างหายจากวงการถ่ายภาพนับสิบกว่าปี นำมาสู่การพบกันอีกครั้งที่สตูดิโอศิลปะ SOI SA:M ของโชน ปุยเปีย แห่งแบรนด์ ‘SHONE PUIPIA’ ที่ในครั้งนี้จะเป็นการจับกล้องกดชัตเตอร์สำหรับถ่ายแฟชั่นครั้งแรกในรอบ 20 ปี ของเขาให้กับ EVERYTHING ที่แรก (และอาจเป็นที่เดียว)
หลังจากร้าน About Cafe เปิดขึ้นตรงหัวมุมถนนไมตรีจิต และกลายเป็นแหล่งนัดพบคนทำงานสร้างสรรค์ ศิลปิน และวัยรุ่นในยุคนั้น เขาก็แทบจะไม่ได้ถ่ายงานแฟชั่นอีกเลย จนตำนานของคาเฟ่สายอาร์ตปิดตัวลง เมื่อ 10 ปีก่อน เขาจึงหันไปใช้เวลากับการรีโนเวทบ้านเก่าหลายหลังในจังหวัดสงขลาเสียมากกว่า โดยนานๆ ครั้งจึงจะกลับมาจัดแสดงนิทรรศการภาพถ่ายที่กรุงเทพฯ ในสไตล์ภาพพอร์ตเทรตขาว-ดำ หรือภาพที่สะท้อนความหลงใหลในงานกราฟิก งาน Typography และงานสถาปัตยกรรมที่เป็นความชอบส่วนตัวของพี่โก๋ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน เช้าวันอาทิตย์วันนั้นจึงเป็นการถ่ายเซ็ตแฟชั่นที่เหมือนย้อนบรรยากาศสู่ช่วงเวลาเมื่อ 20 ปีก่อน กับการทำงานที่พี่โก๋จะปล่อยให้นางแบบได้โชว์อินเนอร์ความเป็นตัวเองได้อย่างเป็นธรรมชาติ ถ่ายทอดสู่ภาพถ่ายขาว-ดำ จากกล้องฟิล์มคลาสสิคคู่มือ
ไม่ได้ถ่ายภาพแฟชั่นสำหรับนิตยสารมานานแค่ไหนแล้ว
“นานมาก ตั้งแต่สมัยทำ About Cafe ก็ประมาณ 20 ปีได้ จริงๆ แล้วเริ่มต้นจากถ่ายภาพแฟชั่น ในสมัยนั้นก็คือเริ่มต้นตั้งแต่นิตยสารลลนา (นิตยสารที่เปิดตัวในช่วงปี 1973 - 1995) ที่ผมได้ไปเป็นผู้ช่วยช่างภาพ ก่อนจะออกมารับงานถ่ายภาพเอง จากนั้นงานก็เปลี่ยนไปเรื่อยๆ จากแฟชั่น เป็นปกเทป งานโฆษณา จนถึงงานอินทีเรียให้กับนิตยสาร Elle Decoration เพราะส่วนตัวชอบถ่ายงานอินทีเรีย และงานสถาปัตยกรรม ตึกรามบ้านช่องต่างๆ แล้วก็ไม่ได้จับกล้องถ่ายแฟชั่นอีกเลย หลังจากเปิด About Cafe” “จนคาเฟ่ปิดตัวลง และเมื่อประมาณ 10 ปีก่อน ผมก็ไปสนุกกับการทำบ้านที่สงขลามากกว่า ก็ไม่ค่อยได้ถ่ายรูปเท่าไหร่ นานๆ ทีจะจัดแสดงงาน คือสัก 2 ปีครั้งนึง ซึ่งส่วนใหญ่ก็จะเป็นภาพถ่ายพอร์ตเทรตที่เราถ่ายเก็บๆ ไว้มากกว่างานแฟชั่น แต่ก็ยังไปๆ มาๆ ระหว่างสงขลา-กรุงเทพฯ อยู่ เพียงแค่ ช่วงแรกอยู่สงขลานานหน่อย แต่มาช่วงนี้สงขลาบูมมาก คนไปเที่ยวสงขลาเยอะ ทำให้เมืองไม่เงียบสงบเหมือนช่วงแรกที่เราไปอยู่แล้ว”
ความสนุกของการถ่ายภาพในยุคนั้น
“เรายังอยู่ในยุคฟิล์ม สมัยนั้นช่างภาพแฟชั่นยังมีไม่เยอะ ค่อนข้างมีอิสระในการทำงาน และมีช่องทางให้เราเลือกหาสไตล์ที่เป็นตัวเองได้สนุกมาก ซึ่งเราก็ยืนหยัดต่อเนื่องในแนวทางนี้ของเรามาจน 20 ปีแล้ว ทำให้คนเห็นชัดเจนว่านี่เป็นสไตล์งานของเรา ไม่เหมือนสมัยนี้ที่ช่างภาพอาจจะหาช่องทางได้ยากกว่า เพราะทุกคนสามารถเป็นช่างภาพได้ โลกถึงกัน ส่วนเทคนิค ก็ทันกันหมด ต่างจากสมัยก่อนที่จะคิดเทคนิคถ่ายภาพได้ สักอย่าง คือต้องพยายามไม่ให้เหมือนคนอื่น และเป็นแมนนวลกว่ายุคนี้ มันไม่เหมือนสมัยนี้ที่ทุกอย่างมันง่าย และง่ายเกินไป”
ทำไมถึงอยากกลับมาถ่ายภาพแฟชั่นในนิตยสารอีกครั้ง
/ “เริ่มต้นจากได้เจอหมู (นนทวัฒน์ เจริญชาศรี Editor- In-Chief ของ EVERYTHING) ในนิทรรศการของเราที่ About Photography ทำให้หมูได้เห็นว่าเรากำลังกลับมาแสดงงานอีก ก็เกิดการพูดคุยชักชวนให้มาถ่ายแฟชั่นลงนิตยสารอีก ทำให้เรานึกสนุกขึ้นมา และขอถ่ายแฟชั่นเซ็ตหนึ่งลงในเล่มนี้”
ทำไมเลือกโลเคชั่นเป็นที่สตูดิโอ SOI SA:M ของโชน ปุยเปีย
“ผมเรียนกราฟิกดีไซน์ และชอบถ่ายสถาปัตยกรรม อยู่แล้ว ทำให้เวลาถ่ายภาพจะอาศัยมุมมองด้านศิลปะและการออกแบบกราฟิกที่เรียนมาใช้ด้วย โดยเน้นด้านการสื่ออารมณ์ มากกว่าเรื่องของเทคนิคต้องถูกต้อง แสงต้องเป๊ะ ซึ่งที่สตูดิโอของโชนก็มีเรื่องราวอยู่ในตัว บวกกับคุณแม่ของโชน (พินรี สัณฑ์พิทักษ์) เป็นเพื่อนศิลปินกับผม ที่รู้จักเป็นการส่วนตัว อยู่แล้ว และผมเคยได้เห็นผลงานออกแบบแฟชั่นของโชน ตั้งแต่สมัยเขาไปเรียนที่ Royal Academy of Fine Arts ที่แอนท์เวิร์ป ประเทศเบลเยี่ยมอยู่แล้ว ผมชอบงานเขาในยุคนั้นมาก เพราะมีความกึ่ง Constructivism กึ่ง Bauhaus หน่อยๆ บวกกับ สี และแพทเทิร์นก็มีความเป็นกราฟิกในแบบที่ผมชอบอยู่แล้ว ชุดที่เลือกให้นางแบบสวมสำหรับถ่ายแฟชั่นเซ็ตนี้จึงเป็นชุดที่โชนออกแบบไว้ตั้งแต่สมัยเรียน”
มีแนวโน้มจะกลับมาถ่ายภาพแฟชั่นมากขึ้นมั้ย
“จริงๆ แล้วเราค่อนข้างเลือก หมายถึงเลือกเสื้อผ้า เลือกหนังสือ เลือกว่าจะถ่ายอะไร ไม่ถ่ายอะไร คืออยากถ่ายก็ถ่าย อย่างมาถ่ายให้หมูแบบนี้ เรามาถ่ายด้วยความสนุก และอยากทำ”
TAG
ครั้งแรกในรอบ 20 ปี การกลับมาของช่างภาพชื่อดังแห่งยุคกล้องฟิล์ม นพดล ขาวสำอางค์ กับผลงานถ่ายภาพเซ็ตแฟชั่นในนิตยสาร ให้กับ EVERYTHING ที่แรก!
/
CONTRIBUTORS
RECOMMEND
/
“Here, I see old souls talking on new scenes…” เรื่องราวเริ่มต้นของ “The Soul of Song Wat” ที่พาเราเข้าไปสัมผัสเสน่ห์ร่วมสมัยของย่านทรงวาด ผ่านอาคาร ผู้คน ร้านค้า อาหาร และรายละเอียดระหว่างทางที่มีชีวิตชีวา เป็นธรรมชาติ และมี “จิตวิญญาณ” ของย่านเก่าที่ผสานระหว่างคุณค่าและความทรงจำจากอดีต กับเรื่องราวใหม่ ๆ ผ่านสไตล์ภาพและมุมมองการเล่าเรื่องของจีน–คำขวัญ ดวงมณี ที่ทำให้ทรงวาดมีความร่วมสมัย และดึงดูดผู้ชมให้เข้าไปค้นพบเรื่องราวประทับใจของตัวเองกัน
/
“จากแนวคิดของ ‘สติมา ปัญญา พร้อม(ท์) – SATI : WISDOM : PROMPT’ ทำให้เรานึกถึงธรรมะในแง่การมีสติและปัญญาที่จะทำให้เราพร้อมดำเนินชีวิตอย่างมีคุณภาพต่อไปได้ ในขณะที่คำว่า ‘พร้อม’ พ้องเสียงกับคำ ‘Prompt’ ซึ่งคือคำสั่งที่ใช้ผ่านเทคโนโลยี AI ดังนั้น ‘สติมา ปัญญา พร้อม(ท์)’ จึงมีความหมายในเชิง Conceptual ด้วย ซึ่งประกอบด้วย 2 ระบบความคิด 2 คือ เชิง Spiritual (จิตวิญญาณ) และ เชิงเทคโนโลยี ที่ผสมผสานในการใช้ชีวิตปัจจุบัน”
/
‘เทคโนโลยีทำให้ทุกอย่างเข้าถึงง่าย รวดเร็ว แต่ชีวิตเราต้องการอะไรที่ลึกซึ้งไปมากกว่านั้น’ เป็นสิ่งที่เราพอจะจดจำได้ เมื่อนึกย้อนกลับไปถึงวันที่ได้พูดคุยกับเขา แต่บทสนทนาที่มีระยะเวลานานราวหนึ่งชั่วโมงกว่า ระหว่าง EVERYTHING กับ “ธู จารุศร” ผู้เป็นนักร้องนำ มือกีต้าร์ และหัวเรือสำคัญของ Wicked Lights นั้น กลับซุกซ่อน “มุมมอง” ที่เขาใช้นิยามความหมายของชีวิต ในฐานะมนุษย์คนหนึ่ง และ “ประสบการณ์” ที่สั่งสมมากว่า 30 ปี บนเส้นทางการเป็นศิลปินอิสระ ที่มากล้นเสียจนเราคงย่อสรุปจับใจความผ่านประโยคสั้นๆ ไม่ได้
/
แค่ได้อ่านชื่อ ก็เชื่อว่าคิ้วของทุกคนคงต้องผูกกันเป็นปมด้วยความสงสัยแล้วว่า ‘บะหมี่ถ้วย ใช้ชื่อนี่เป็นชื่อศิลปินจริงดิ’, ‘มาทำเพลงเอาตลกหรือเปล่าเนี่ย’ บอกไว้ก่อนเลยว่า ไม่ ไม่ตลกเลย เพราะชีวิตที่ซุกซ่อนอยู่เบื้องหลังผลงานเพลงของ Cupnoodle หรือ “ซาช่า โจสท์” นั้น เต็มไปด้วยความพยายาม ความตั้งใจ จนบางครั้งก็ต้องยอมเสียสละบางสิ่งบางอย่างเพื่อให้ได้ไขว่คว้าความฝันวัยเด็กในการเป็นศิลปิน ที่ในช่วงหลายสิบปีที่ผ่านนั้น เธอแทบจะผ่านประสบการณ์การลงมือทำมาหมดทุกอย่างแล้วเพื่อเข้าใกล้วงการดนตรีให้ได้มากที่สุด (ซึ่งเยอะจนเราเชื่อว่าคงเขียนเล่าได้ไม่ครบ) แต่แม้จะมุ่งมั่นออกตัววิ่งบนเส้นทางนี้ไปด้วยความรวดเร็วมากเท่าไหร่ ซาช่า ที่ ณ ตอนนั้นใช้ชีวิตอยู่ที่ลอนดอน ก็ยังคงไม่เห็นเส้นชัยของตัวเองสักที
/
ทันทีที่ Key Visual สถาปนิก’ 68 เผยแพร่ออกมา บทสนทนาปลุกสัญชาตญาณนักสืบในตัวทุกคนพร้อมใจกันทำงานแบบ Autopilot และระหว่างที่ตามหาเฉลยกันจริงจัง ทุกคนเริ่มหันมาตั้งคำถามต่อว่า Art Toys เกี่ยวข้องกับธีมงานอย่างไร รู้ตัวอีกทีวงสนทนาก็กระเพื่อมขยายกว้างขึ้น ส่งสัญญาณชัดว่า Key Visual ปีนี้เปิดฉากมาแบบสนุกเอาเรื่อง โดนเส้นกันสุดๆ
/
วัลลภ รุ่งกำจัด หรือ อุ้ม นักแสดงที่เชื่อมโยงความเป็นมนุษย์กับโลกของภาพยนตร์ ผ่านการสร้างชีวิตให้ตัวละครต่าง ๆ ได้ออกมาโลดแล่นแสดงความรู้สึกทางอารมณ์ให้กับผู้ชม แม้เขาจะไม่ได้เป็นนักแสดงที่มีชื่อเสียงในวงกว้างเทียบเท่ากับนักแสดงกระแสหลัก แต่ในเวทีระดับโลก “อุ้ม” ได้พิสูจน์ตัวเองกับการเป็นนักแสดงที่มีความสามารถที่ยอมทุ่มเทหลาย ๆ สิ่ง ให้กับงานศิลปะด้านการแสดงในภาพยนตร์เรื่องต่าง ๆ เหล่านี้อย่างสุดตัว
SIGN UP TO OUR NEWSLETTER
A Monthly update of the new issue from us
THANK YOU FOR YOUR SUBSCRIPTION
We use cookies, localStorage and other technologies (collectively, "cookies") to recognise your browser or device, learn more about your interests, and provide you with essential features and services and for additional purposes. ( see details )